Zmarła pochodziła z zasłużonej dla Rzeczpospolitej szlacheckiej rodziny Kulczyckich wywodzących się z Małopolski Wschodniej. Jej przodkowie w 1868 r. nabyli folwark w Wozieradach w powiecie łaskim. Prowadzili tam wysokotowarowy majątek rolny, zmeliorowali pola uprawne, założyli własną elektrownię. Niestety wybuch II wojny światowej spowodował wysiedlenie rodziny, rabunek ze strony niemieckiego okupanta, który został dokończony przez Armię Czerwoną w 1945 r. Władza komunistyczna zakazała rodzinie dostępu do dworu, a następnie majątek został znacjonalizowany, a w budynku mieszkalnym zrobiono szkołę i przedszkole. Rodzice Małgorzaty zamieszkali w pobliskiej Łodzi, gdzie znaleźli zatrudnienie i mieszkanie. Tam właśnie przyszła na świat Małgorzata Kulczycka. Całe jej życie zawodowe związane było z pracą w szpitalu im. Mikołaja Kopernika w Łodzi. Tutaj poznała Władysława Korowajczyka, lekarza, który stracił wzrok wskutek pobicia przez nieznanych sprawców. 

Po powstaniu Solidarności obydwoje stworzyli  we własnym mieszkaniu salon towarzyski, gdzie odbywały się spotkania polityków związanych z nurtem niepodległościowym. Tutaj też zorganizowali łódzki oddział Polskiej Partii Niepodległościowej, której zadaniem nie było naprawianie ustroju socjalistycznego w wersji sowieckiej, ale walka o pełną niepodległość Rzeczpospolitej. 

Z chwilą przemian ustrojowych w 1989 r. zadanie to nabierało cech realności. To wtedy Małgorzata i Władysław Korowajczyk założyli  łódzki oddział Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej. Aby wspomóc naszych rodaków mieszkających na Białorusi i Litwie założyli też Biuro Turystyczne Belmont. Dzięki niemu mogli dostarczać tam pomoc materialną dla ludzi, szkół i placówek kulturalnych Polaków. Jednocześnie Ci, którzy stamtąd się wywodzili mogli odwiedzić rodzinne strony. 

W okresie rządów Jerzego Kropiwnickiego w Łodzi razem kierowali biurem pełnomocnika przy prezydencie miasta Łodzi ds. osób niepełnosprawnych. Świadczyło ono pomoc prawną i materialną dla tej kategorii obywateli naszego miasta. 

Z momentem przejścia na emeryturę Małgorzata Kulczycka  mogła wraz z Władysławem Korowajczykiem poświęcić się działalności społecznej na rzecz Polaków mieszkających za wschodnią granicą i środowisk kombatanckich Ziemi Wileńskiej. Uczestniczyli w wydarzeniach upamiętniających ważne dla naszego kraju i miasta jak np. Pomnik Ofiar Komunizmu przy ul. Anstadta. 

Za tą działalność Małgorzata Kulczycka otrzymała z rąk Prezydenta RP Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Wolności i Solidarności. 

Cześć Jej pamięci!